Otto’s blog

dialogen, over sociaaldemocratie zonder dogma

62. Het echte drama van het sociaal beleid in Amsterdam.

| 2.215 keer bekeken | 2 reacties

I.

Vrijdag schreef ik dat Amsterdam in de nieuwe Welzijnsnota te weinig zegt over kosten en resultaten van welzijnswerk.

Welzijnswerkers reageerden fel. Twee dingen. Het eerste: “De gemeente eist verschrikkelijke, tijdvretende administraties.”
En jij pleit voor nog meer van die onzin!
Niet méér, maar ánders. Boekhouders van de gemeente hebben bedacht wat bijgehouden moet worden. Zij willen vaak dingen weten waar je in de praktijk niks mee kunt.

Het kan ook anders. Streetcornerwork zoekt probleemjongeren op straat op. In elk contact stellen de straathoekwerkers vragen: schoolcarrière, ouders, vrienden, interesses, problemen. Dat houden ze – anoniem – heel precies bij. En ook het vervolg houden ze heel precies bij: wat hebben we gedaan, wat hebben we bereikt. Daarmee maken ze, als bijproduct, ook elk half  jaar een uitstekend verslag voor de gemeente.

II.

Veel welzijnsorganisaties leveren verouderde diensten. Buurthuiswerk bijvoorbeeld dat volkomen uit de tijd is. In zo’n buurthuis wil je meestal nog niet dóód gevonden worden. Dan gaan ze bijhouden hoeveel bezoekers ze hadden voor elke activiteit, omdat de boekhouder van de gemeente dat wil. Onzin dus. Men prikkelt bovendien mensen onvoldoende om op eigen benen te staan. Dan krijg je namelijk misschien minder bezoekers.
Oud nieuws.
Helaas niet.
Dus ophouden met administreren!
Zeg als wethouder wat je wilt bereiken. Geef de ‘professionals’ ruimte om dingen op hun eigen manier te doen. Maar bespreek welke resultaten zij moeten boeken. Als je de resultaten weet, weet je automatisch wat je moet administreren. Dan is die administratie een hulpmiddel, in plaats van een sta-in-de-weg.
Kijk dus naar wat in de praktijk de echte ‘drijvende factoren’ zijn. Niet naar de behoeften van de boekhouder, maar de behoeften van de cliënt, en van de professional. En van de belastingbetaler, die waar voor zijn geld wil zien.
Makkelijk gezegd.
Minder nota’s schrijven, meer naar de praktijk kijken. Leuk.

III.

En welzijnswerkers zeiden: “De gemeente wil dat hulpverleners beter samenwerken. Maar de vier wethouders voor sociale vraagstukken en de ontelbare aantallen ‘portefeuillehouders’ in de stadsdelen blijven vrolijk langs elkaar heen werken.”
Ze overleggen heus wel.
Ze praten zich vast de blaren op de tong. Maar nog steeds is elke Amsterdamse dienst een eigen koninkrijkje. Er ontbreekt samenhang. Vaak hebben mensen verschillende problemen tegelijkertijd. Hoe gaan welzijnswerkers samenwerken met arbeidsbemiddelaars, jeugdzorg, schuldhulpverlening?
Nog een nota, nu over alles!?
Waarin knopen worden doorgehakt. Geen volwassene met een uitkering zit meer thuis zonder bezigheid. Halvering van het aantal Amsterdammers in de bijstand. Halvering schuldenproblematiek. Eén gezin – één plan. Stedelijk één kleine, superscherpe beleidsafdeling voor alles rondom werk en sociale vraagstukken. Stedelijke diensten opbreken. Alle uitvoering bij de stadsdelen.
Onmogelijk.
Andere steden kunnen het wel. En Amsterdam kan bergen verzetten. Kijk naar het onderwijs, de veiligheid, de Wallen. Een kwestie van wíllen. En doén.

 

De blog waar de welzijnswerkers op reageerden: http://www.ottoreuchlin.nl/2012/01/60-welzijn-nieuwe-stijl-doelmatigheid-is-zoo-2011/

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.5/5 (4 votes cast)
62. Het echte drama van het sociaal beleid in Amsterdam., 4.5 out of 5 based on 4 ratings

2 reacties

  1. Pingback : 60. Welzijn Nieuwe Stijl: doelmatigheid is zóó 2011. « Alle Blogs « Otto’s blog in 150 woorden

  2. Pingback : 23. Een op drie, vier Amsterdammers afgeschreven. Lekker sociaal. « Alle Blogs « Otto’s blog in 150 woorden

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.