Otto’s blog

dialogen, over sociaaldemocratie zonder dogma

De stadsdeelraden zijn niet het grootste punt. Amsterdam heeft één hoofdsinterklaas nodig.

| 2.375 keer bekeken | 1 reactie

Dit kabinet schuift voor 30 miljard sociale taken van ministeries naar gemeenten. Zorg voor ouderen, jeugdzorg, bijstand, dat soort dingen. Alles in één hand, dichtbij bewoners, nooit meer tien hulpverleners die langs elkaar heen werken.

Op 30 miljard wordt intussen 14 miljard bezuinigd. Nagenoeg de helft. Een heel moeilijke opgave.

Gemeenten krijgen dus gigantische nieuwe verantwoordelijkheden.

Amsterdam ontvangt straks bijna een miljard extra. Maar wat doet de Amsterdamse politiek? Beetje steggelen over de stadsdelen. Onder andere over hun rol bij sociale taken. Die discussie is nodig, maar raakt niet de kern.

Waar moet het echt over gaan? Zulke grote nieuwe sociale taken vragen een nieuwe gemeente. Een gemeente waar wordt samengewerkt. Dat gebeurt nu onvoldoende.

Eén. Amsterdam heeft vier wethouders die elk een stukje van het sociale beleid doen. Meer op eigen houtje dan samen.

Twee. Meer dan de helft van het ‘sociale’ geld blijft bij zorgverzekeraars. De gemeente en de zorgverzekeraars werken niet samen.

Drie. Amsterdam heeft vier gigantische centrale diensten voor sociale onderwerpen. Voor de liefhebbers: DWI, DWZS, DMO, GGD. Die elk hun eigen goddelijke gang gaan.

Vier. Elke van die diensten runt een reeks geprivatiseerde uitvoeringsorganisaties. Die ook allemaal vrolijk hun eigen ding doen.

Ja, er zijn samenwerkingsprojectjes. Maar Asscher sprak niet voor niets over het Monster van Frankenstein.

Amsterdamse ouderen, gezinnen met kleine of grote problemen, ggz-patiënten, gehandicapten, ik voorspel u: het blijft gewoon langs elkaar heen werken. Ik overdrijf een beetje, het is een blog. Maar ik overdrijf niet veel.

Amsterdam heeft een bestuur nodig dat zegt: nu is het genoeg.

Eén. Er komt één wethouder voor alle sociale zaken.

Twee. Die krijgt een simpele opdracht: zorgen dat de bewoner en de hulpverlener het weer voor het zeggen krijgen. Weg met al die rimram. Als we van zorgverleners eisen dat ze naadloos samenwerken, dan geven we zelf het goede voorbeeld. En als er bezuinigd moet worden: op bureaubanen, niet op zorgverleners.

Drie. Voor de langdurige zorg: als zorgverzekeraars en wethouder ‘t oneens zijn, beslist de wethouder.

Vier. De stedelijke diensten worden samengevoegd. Hun uitvoerende delen worden grotendeels overgeplaatst naar stadsdelen en wijken: dichter bij bewoners. Er blijft wel één stedelijke beleidsafdeling voor sociale zaken.

Vijf. Misschien nog een paar stedelijke projectwethouders. Bijvoorbeeld om de jeugdzorg in een groot project aan te aanpakken, of de bijstand.

Zes. Alleen al voor zo’n omvangrijk sociaal takenpakket heb je stadsdelen nodig. Wat ze er ook over zeggen. De stadsdelen houden elk één eigen bestuurder voor sociale zaken. Die op maat doen wat op maat moet. De stedelijke wethouder zet de lijnen uit.

Makkelijk? Nee. Maar zonder simpel en duidelijk plan blijf je in cirkeltjes rondlopen.

Er kan er maar één de hoofdsinterklaas zijn.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)
De stadsdeelraden zijn niet het grootste punt. Amsterdam heeft één hoofdsinterklaas nodig., 5.0 out of 5 based on 1 rating

Eén reactie

  1. Klinkt duidelijk en logisch.
    Helemaal naar m’n hart.
    Samenwerking bespaart in mijn idee heel veel geld.
    Ook het dichterbij de mensen werken is kostenbesparend.
    Heel veel dat de mensen niet zien zitten kan je dan schrappen.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.