Otto’s blog

dialogen, over sociaaldemocratie zonder dogma

12 december 2012
12.365 keer bekeken
14 reacties

Ouders, hou uw kinderen binnen. Het Monster van Frankenstein waart rond.

Je kent de jeugdzorg: twintig hulpverleners, gezin zakt verder weg.

De voormalige Amsterdamse wethouder Asscher verbeterde de scholen. Pakte de Wallen aan. Maar zelfs Asscher kon de jeugdzorg niet tackelen. Hij sprak over Het Monster van Frankenstein. Een monster dat we zelf gemaakt hebben.

Ook het rijk probeert het al twintig jaar. Nu hebben ze bedacht: de zorg simpelweg dicht bij het kind organiseren.
Precies volgens de visie van Pieter Hilhorst. Die is in Amsterdam nu ook Asscher opgevolgd.
Dan moet het goed komen.
Over die visie is iedereen het eens. Toch blijft het rampzalig ingewikkeld.
Het rijk geeft wethouders als Hilhorst straks alle geld en zeggenschap.
Amsterdamse ambtenaren hebben daarom alvast een plan gemaakt ‘Om het kind! Hervorming in de jeugdzorg’.
Klinkt goed.
Vooral dat uitroepteken. Spreek gevoel uit lijkt het.

Ze bedenken nieuwe functies, zoals ‘de sociale huisarts’. Maar schaffen ze de oude functies af? Jeugdverpleegkundige, schoolmaatschappelijk werker, opvoedadviseur, voordeurmedewerker, ambulante jeugdhulpverlener… Simpeler of ingewikkelder?

Ze bedenken nieuwe bureautaken. Voor vele, vele functionarissen. Die gaan beleid maken, hulpverleners controleren, het geld administreren…  Simpeler of ingewikkelder?

Ze bedenken nieuwe jeugdzorgregio’s, naast de al bestaande tig soorten regio’s voor kinderen in de stad, elk met een andere gebiedsindeling: regio’s voor OuderKindCentra, regio’s voor multiproblemgezinnen, scholenregio’s, … Simpeler of ingewikkelder?

In de jeugdzorg heersen een paar vuistregels lijkt het: als iets simpel kan maak het ingewikkeld, als iets werkt bedenk iets nieuws, als een ander het beter kan doe het zelf. Ziehier het eerste tentakel van Het Monster: de bureaucratie.

Onze wethouders jeugdzorg zouden eens moeten gaan praten met Frans van Houten, directeur van Philips: hoe weet die, door de kleilagen van zijn bureaucratie heen, de medewerkers te stimuleren die echt presteren.

Voorlopig is het dus hopeloos.
De jeugdzorg werkt met ‘trajecten’. Hoe meer trajecten hoe meer geld. Dan heb je opeens heel veel kinderen met ADHD.
Alsof het allemaal geldwolven zijn.
De manager die te weinig trajecten binnenhaalt moet medewerkers ontslaan; mensen met hypotheken die afbetaald moeten worden; mensen die straks na één jaar WW in de bijstand vallen. Heel begrijpelijk alle inspanningen van die managers. Maar geen kind schiet er wat mee op. Tweede tentakel van Het Monster: het management.

Wat is je alternatief?
Gezin en hulpverlener krijgen alle zeggenschap.
Die kunnen ze niet aan.
Dat denken die duizenden mensen achter bureaus ook. In Amsterdam heb je niet voor niets Bureau Jeugdzorg.

De hulpverlener bepaalt zelf wat nodig is, als het even kan samen met het gezin. Je meet het resultaat aan de hand van een soort laddertje, waar een kind op kan stijgen of dalen. Wie een kind een treetje omhoog brengt, krijgt een bedrag x. Beloning dus voor mensen die kinderen werkelijk een beter leven geven.
Je maakt het te simpel.
De meeste problemen van dit alternatief, dat werkt, zijn allang opgelost in experimenten. En vaak wetenschappelijk getoetst. Minder regels, managers en bureaucraten: beter resultaat. Bewezen. Althans in de jeugdzorg; in de ziekenhuizen heb je waarschijnlijk te weinig managers. Daar gaan die specialisten te véél hun gang.
Alles in één klap hervormen wordt een ramp.
Doe het in stapjes. In het eerste jaar twintig procent van het geld op de nieuwe manier. In het tweede jaar veertig procent… En laat nieuwe partijen meedoen.
StapJES??? In vijf jaar is bijna iedere manager werkloos.
Leg dat eens uit aan de zzp’er in de bouw die nu thuis zit.
Die managers en ambtenaren willen niet de bijstand in.
In Finland is gebleken dat kinderen beter presteren met hoogopgeleide leraren. Er komt een tekort: omscholen dus naar bijvoorbeeld leraar.
Minder status, minder salaris… Dat moet je afdwingen.
Dan kom je bij het derde tentakel van Het Monster: de politiek.
Het verzet zal worden aangevoerd door de directeuren en bestuurders van al die ambtelijke clubs en uitvoeringsorganisaties. Die komen vaak uit de politiek. Hun ethiek: je bent goed als je zo veel mogelijk geld voor je club binnenharkt.

De echte opgave voor wethouders als Hilhorst is: judoën met de politici die hen zelf op de troon hebben gezet.

Ouders, hou uw kinderen maar binnen voorlopig.

Het Frankensteinrapport, gemaakt in opdracht van Asscher: https://jeugd020.pleio.nl/file/download/5964672

Het nieuwe plan: https://jeugd020.pleio.nl/file/view/10589662/concept-koersbesluit

NASCHRIFT. Deze blog heeft nogal veel reacties uitgelokt. Ik plaats alle reacties die in welgevoeglijke taal zijn geformuleerd. Maar betekent niet dat ik ze dus ook altijd onderschrijf. Sommige mensen gaan vind ik veel te ver in hun kritiek. Ik probeer in deze blog iets over het systeem van zorg te zeggen, maar bedoel daarmee niet kritiek te hebben op bepaalde personen. En bijvoorbeeld gedwongen zorg zal in elk systeem zo nu en dan nodig zijn.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.3/5 (6 votes cast)

25 november 2012
7.063 keer bekeken
3 reacties

Drees of Colijn? Juist nu investeren, of doorgaan met kapotbezuinigen?

Drees is hip tegenwoordig. Zelfs Rutte vergelijkt zich met hem. Ongelofelijk zwaktebod natuurlijk.

En de vergelijking gaat volledig mank. Drees had bijvoorbeeld graag de banken genationaliseerd.
Rutte doelt op zijn soberheid.
Een jaar geleden mocht rechts nog ‘zijn vingers aflikken’. De man begint door de mand te vallen.

Maar erger. Drees wist, je moet investeren om de economie op gang te krijgen. En dat deed hij in de wederopbouwperiode na de oorlog. Om twee redenen.
Omdat je met investeringen de economische structuur van je land versterkt.
En omdat je een keynesiaanse bestedingsimpuls geeft. Het multiplier-effect: ’vermenigvuldiger’, of ‘vliegwiel’. Een simpel economisch begrip dat je al leert op de middelbare school. Eén euro in de economie stoppen, levert veel meer op. Je investeert. Die investering geeft een impuls aan de economie. Dat geld gaat uiteindelijk grotendeels naar lonen. Die worden opnieuw besteed. Dat geeft een tweede impuls aan de economie. Enzovoorts.
Die multiplier werk wel, maar niet voor ons. Via de import gaat het geld naar de Chinezen.
Hangt er vanaf waar je het geld aan besteedt. In de regio rondom Amsterdam komt een enorm huizentekort. Als je een groot bouwplan zou uitvoeren, gaat dat geld naar bouwvakkers die nu werkloos zijn. Je ziet de busjes al komen, uit het noorden, het oosten, het zuiden.
Andere mogelijkheden: investeer extra in wegen en spoorwegen, in energiebesparing, in wetenschappelijk onderzoek, in onderwijs voor achterstandkinderen.
Het geld hebben we niet.
Gewoon lenen. De rente staat historisch laag.
Dan komt ons tekort boven de drie procent.
Als de economie weer gaat groeien verdienen we het geld letterlijk dubbel en dwars terug.
Brussel.
De Brusselse limieten zijn onverstandig.
Laat ze los, en het is weer feest in Zuid-Europa.
Omdat Zuid-Europa geen discipline kent, moeten wij dom beleid voeren.
Jij wilt af van Europa. Terug achter de dijken.
Ik ben voor Europese samenwerking. Maar of die euro nou zo’n goed plan was…
Die schaf je niet zomaar af.
Nederland kan in Brussel bepleiten een onderscheid te maken tussen ‘consumptieve overheidsbestedingen’ en ‘overheidsinvesteringen’. Wel sobere zorg, sobere uitkeringen. Maar juist nu investeren in bouw, infrastructuur, energiebesparing, wetenschap, onderwijs.
Kost jaaaren overleg.
Misschien moet Nederland het maar zonder toestemming gaan doen. Kijken of Brussel ons durft tegen te houden.
Breekt Rutte nog een verkiezingsbelofte.
Hij staat bij Samsom in het krijt. De PvdA zei voor de verkiezingen dat de drie procent niet heilig is.
Je droomt weer.
Rutte is geen Drees, maar een Colijn. Hoe lang mag hij doorgaan de economie kapot te bezuinigen?

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.0/5 (3 votes cast)

12 november 2012
2.385 keer bekeken
Reageer

Is Amsterdam al klaar voor Pieter Hilhorst?

Pieter Hilhorst volgt in Amsterdam Lodewijk Asscher op als wethouder. Maar is Amsterdam al klaar voor Hilhorst?

Ik vat Hilhorst in mijn eigen woorden samen. God of de gemeenschap bestaan niet meer. We hebben te veel uitbesteed aan de staat én aan de markt.
Hilhorst wil dat we weer meer op onze eigen kracht gaan vertrouwen. En weer meer voor elkaar gaan doen: samen met familie, buren, collega’s, vrienden, clubgenoten, als vrijwilliger.
Dat komt bezuinigers mooi uit!
Draai het eens om. Misschien lopen die kosten van de overheid wel uit de hand, omdat we zo weinig meer voor elkaar doen.
Je mag zelf maar weer voor je bejaarde moeder zorgen!
Een deel van de zorg moet de overheid blijven leveren. Maar we kunnen meer voor elkaar doen.
Terug naar Dorpstraat, Ons Dorp.
De saamhorigheid terug, maar op een moderne manier. Zo heb je zzp’ers die samen een pensioenfonds oprichten. Of vrijwilligers die via het internet gekoppeld worden aan mensen in hun buurt die hulp nodig hebben. Maar ook ouderwets: we krijgen weer de wijkverpleegkundige, die je helpt een ziek familielid langer thuis te verzorgen.
De rechten die we moeizaam hebben opgebouwd worden in razend tempo afgebroken.
Het kan alleen met minder geld, als we een groot deel van de hulp organiseren op wijkniveau, in buurten. Bijvoorbeeld vanuit een post waar de huisarts zit, met een wijkverpleegkundige, en een maatschappelijk werker, en een fysiotherapeut. En waar ook de wijkagent geregeld even langs loopt. Waar mensen niet meer in stukjes worden opgeknipt, maar waar ze je kennen.
Elke wijk zeker ook zijn eigen academisch ziekenhuis.
Sommige voorzieningen moeten natuurlijk grootschalig blijven. Maar waarom zou je uitkeringen niet vanuit een wijkpost organiseren? Zo’n anonieme Sociale Dienst máákt mensen toch boos en ziek?
Kijkt de hele buurt mee als je een uitkering nodig hebt.
We willen niet terug naar de benauwde wereld van de bedeling. Om het flauw te zeggen: we moeten een nieuwe balans vinden.

In Amsterdam is geprobeerd diensten dichter bij de buurt te brengen. Via de stadsdelen. Maar dat leidde in de Republiek Amsterdam vooral tot nog meer bureaucratie. Nu gaat bijna alles terug naar stedelijke diensten.

Om het ingewikkeld te maken: tegelijkertijd verplaatst Den Haag een belangrijk deel van het geld naar de gemeenten.

Den Haag wil dat het kleinschaliger gebeurt. Hilhorst wil dat het kleinschaliger gebeurt. Maar in Amsterdam gaat net alles weer terug naar grote anonieme diensten. Een bijna onmogelijke spagaat.

Hilhorst moet dus vechten tegen de Amsterdamse bureaucratie. Mooie ideeën zijn niet genoeg.
Jij voorspelt een mislukking.
Ik krijg soms gelijk. Maar gelukkig, ik vergis me even vaak. Ik voorspelde een half jaar geleden al een kabinet VVD-PvdA. Maar ik voorspelde ook een droomkabinet…

Misschien zit de hoop in kleine stapjes. En in een man met durf.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.2/5 (5 votes cast)

3 november 2012
3.870 keer bekeken
3 reacties

Deze zorgpremies zijn niet goed. De PvdA moet de partij van alle hardwerkende Nederlanders zijn.

Gelukkig, geen slappe compromissen in het regeerakkoord.
Een middenkabinet waarin niemand zich herkent.
Ze hebben inderdaad een fout gemaakt. Ze zijn gaan uitruilen zonder visie. Een regeerakkoord is geen ‘to do’-lijstje. In deze echt diepe crisis kom je er niet met alleen pragmatisch ‘management’. We hebben ‘leiderschap’ nodig, een ‘verhaal’.

Ik mis bijvoorbeeld het verhaal over binding. Hoe we het samen doen. Hoe de sociale welvaartsstaat er in de 21e eeuw uit moet zien.
Er staan dappere dingen in, maar het is een boekhoudersakkoord.
Jij wou nog een scheut abstracte blabla erbij.
Concreet. Met kleinere inkomensverschillen ben ik blij. Het was uit de hand gelopen met het casinokapitalisme.
Tweeverdieners die samen weet-ik-hoeveel aan zorgpremie mogen gaan betalen.
Het is op de verkeerde manier gedaan. De wat beter verdienende middengroepen zijn het hardst gepakt, niet de groepen met de hoogste inkomens. En het gedaan met de verkeerde instrumenten, met de zorgpremie bijvoorbeeld.
Nivelleren hoor je vooral te doen met de inkomstenbelasting. Maar die is juist geDEnivelleerd!
Niemand snapt dit. Je haalt het draagvlak voor solidariteit zo onderuit.
Jouw PvdA staat toch voor de zwakkeren? Die gaan er ietsje op vooruit.
Mijn PvdA staat voor ‘de boel bij elkaar houden’. Gelijke kansen, geen te grote verschillen. Maar de traditionele achterban van de PvdA is voor een groot deel allang geëmancipeerd. Heeft zich tot middenklasse opgewerkt. Dat is het grote succes van de sociale welvaartsstaat.

Je vergeet de hardwerkende Nederlander met een minimumloon.
Die wil ik niet vergeten. Er is nog meer bescherming nodig van flexwerkers. Meer permanente scholing. En van-baan-naar-baan-aanpak. 

Maar terug. De middenklasse is de kurk waar het land op drijft. De middenklasse voelt zich bedreigd in eigenlijk alle zekerheden: baan, huis, opleiding van je kinderen, pensioen, zorg, veiligheid. Een bedreigd mens gaat voor zichzelf vechten. Je moet nu eenmaal eerst je eigen hachje redden.
Eigen hachje, lekkere socialist ben jij.
Alleen als de middenklasse bestaanszekerheid heeft, is er ruimte voor solidariteit. Alleen als de PvdA de partij is van alle hardwerkende Nederlanders kan ze ook de zwaksten beschermen.
Definitief afscheid van de roots van de PvdA.
De PvdA is ópgericht door mensen uit de middenklasse, toen bijvoorbeeld onderwijzers, die solidariteit en gelijke kansen wilden voor iedereen.

Jij ziet dus niks in dit kabinet.
Er zitten verstandige mensen in. Het regeerakkoord is niet in marmer gebeiteld.
Meteen draaien? Flipfloppen?
Echte leiders luisteren. Blijven nadenken. Durven hun plannen bij te stellen. Weten daar het verhaal bij te vertellen.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.4/5 (5 votes cast)

22 oktober 2012
2.318 keer bekeken
1 reactie

Thijs Berman -PvdA- en Frits Bolkestein -VVD- helpen gebroederlijk de ontwikkelingshulp om zeep.

Frits Bolkestein doet in de Volkskrant weer een heerlijk Bolkesteintje.
Ontwikkelingshulp stimuleert slecht beleid en corruptie. Verschillende Afrikaanse landen groeien nu op eigen kracht – niet door ontwikkelingshulp.
Het oude rechtse liedje.
Dat is precies de ondertoon van de reactie van PvdA-europarlementarier Thijs Berman op Joop.nl. Hij komt met een te emotioneel, achterhaald links tegenverhaal. Terwijl uit andere publicaties blijkt dat hij wel degelijk verstand van zaken heeft.

Berman: De bankencrisis bewijst dat de markt niet goed werkt.
Wat heeft de bankencrisis in vredesnaam met ontwikkelingshulp te maken? En wil hij overal staatsgeleide economieën?

Berman: Ontwikkelingshulp faalt omdat wij dictators toestaan hun geld op Zwitserse banken te zetten.
Klassiek: zij maken er een puinhoop van, maar het is onze schuld. Hij weerlegt bovendien Bolkestein’s stelling niet dat we die dictators juist met onze hulp in het zadel houden.

Berman: Multinationals zoals Shell gedragen zich schandalig.
Ik praat niet alles goed van Shell. Maar het bedrijf moet in een land als Nigeria dealen met puur corrupte bestuurders. Shell is wereldwijd toonaangevend in maatschappelijk verantwoord ondernemen. Berman negeert dat gemakshalve.

Berman: Europa houdt de poorten gesloten voor handel.
Feitelijk onjuist. Zeker voor ex-koloniën zijn de handelsbarrières vaak laag.

En zo gaat het maar door. Een staalkaart van jaren zeventigdenken. Zij zielig, wij slecht.
Jij wilt ook van die hulp af.
Ik wil weten wat werkt. Goede bedoelingen koop ik niks voor.
Wat werkt dan?
Dat lees ik dus niet!
Ik stuur je een link naar de VVD-website, kun je je aanmelden als lid.
Ik ben vóór ontwikkelingssamenwerking. Ik wil een rationele discussie. Heel simpel: wat werkt, wat werkt niet? Wetenschappelijk.
Zo simpel is het niet.
Zeggen die ontwikkelingsboys ook altijd. Na vijftig jaar moet je kunnen aantonen welke hulp tot extra groei leidt en welke niet. Je geeft regio A microfinanciering, en regio B niet. Meet gewoon: gaat regio A harder groeien?

Louïse Fresco lijkt de enige die het verstand erbij houdt. Zij toont bijvoorbeeld aan dat goedkope kunstmest Afrikaanse boeren echt helpt.
Kunstmest is slecht voor het milieu.
Daar fulmineert Fresco terecht tegen. Ontwikkelingsfreaks knopen allerlei westerse linkse hobbies aan elkaar. Wij wel kunstmest, zij niet?
Microfinanciering werkt.
Nog niet bewezen. Sorry. Microfinanciering wordt vaak gebruikt voor bruidschatten. Mijn intuïtie zegt: dat houdt groei én vrouwenemancipatie tegen.
Dit is net zo’n boterzachte redenering.
Daarom wil ik dus wetenschappelijke bewijzen. Ratio. Zowel Bolkestein als Berman redeneren emotioneel. Daar doe je de zaak geen goed mee. Gebroederlijk helpen ze de hulp die werkt om zeep.

Frits Bolkestein in de Volkskrant: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3327272/2012/10/06/Frits-Bolkestein-Sub-Sahara-Afrika-bloeit-maar-niet-dankzij-ontwikkelingshulp.dhtml

Thijs Berman op Joop.nl:  http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/16521_nederland_moet_juist_doorgaan_met_ontwikkelingssamenwerking/ 

Website Louïse Fresco: http://www.louiseofresco.com/

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)

20 oktober 2012
2.607 keer bekeken
2 reacties

Mijn gedroomde regeerakkoord: het draait weer om ons.

Een jaar geleden begon ik met mijn blog over politiek. Ik geloof dat ik nu bij de essentie ben: het draait om ons, mensen, burgers.
Een verpletterend inzicht.
Het klinkt simpel…
… (stilte)
Ons leven wordt te veel beheerst door systemen. De markt. De staat. Systemen die ons boven het hoofd zijn gegroeid. Dit is het grote politieke probleem van deze tijd.
Die markt die rijkdom heeft gebracht. Die staat die rechtvaardigheid heeft gebracht.
Het is doorgeschoten. Ik sprak een marktkoopman die zich beklaagt over de ‘marktmeester’ van de gemeente. Je mag nog geen pot met gladiolen voor je kraam zetten. Want jouw ruimte is tot op de centimeter afgepast. Voor je het weet word je een maand geschorst.
Er was forse corruptie onder die Amsterdamse marktmeesters.
Dus snoeren we ze vast in regels. We hebben geen gevoel meer voor proportie. Voor historie. Voor de mens. Deze koopman begon 35 jaar geleden, toen het nog stikte van de junks. Weerstond de verloedering in de Amsterdamse binnenstad. Ruimde de rotzooi op. Nu is de stad aangeharkt en mag deze man niks meer. Vrijwel elke dag hoor ik dit soort verhalen.
Jij gaat je voortaan met dorpskwesties bezighouden.
Het geldt ook voor grote kwesties.
De gezondheidszorg loopt vast in megalomanie.
De banken werken niet meer voor ons, wij werken voor de banken.
De Europese leiders trekken zich niets van ons aan.
We zijn zandkorreltjes verdwaald in een woestijn.
En jouw gedroomde regeerakkoord moet dat allemaal gaan oplossen.
Ik hoop dat de titel wordt: Het draait weer om ons, we nemen weer zelf het heft in handen.
Al die systemen zijn er om ons te helpen, niet om ons te beheersen.
En zo ga jij niet alleen het Amsterdamse marktwezen opfrissen, maar ook de Europese crisis aanpakken.
Europees samenwerken, graag. Maar een Europa waar de lobby van het grote bedrijfsleven overheerst, daar wil ik van af. Een Europa dat zich bemoeit met onze ziekenhuizen, daar wil ik van af. Ik wil het weer op onze maat, de menselijke maat.
Terug naar de klompentijd. Weleens van globalisering gehoord?
De globalisering is een feit en brengt ons veel moois. Welvaart. Ontmoetingen tussen culturen.
Maar in onze geglobaliseerde wereld heb je houvast nodig. En houvast zit in het kleine, in het nabije. Vrienden, familie, buren, collega’s, stadgenoten, voorzieningen, tradities. Een beetje meer CDA graag.
In een regeerakkoord van VVD en PvdA!
Koude, anonieme regels en systemen walsen ons plat. De grote gelijkmaakmachine moeten we stilzetten.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.0/5 (2 votes cast)

15 oktober 2012
2.389 keer bekeken
2 reacties

CPB meldt: acht ton voor een gewone vakman. Aanpakken die accountants en advocaten.

Een partner in de ‘zakelijke dienstverlening’ verdient zo een half miljoen tot een miljoen volgens het Centraal Planbureau.

Dichtgeplakte markten.
Het Financieel Dagblad schrijft dat accountants meer concurrentie hebben gekregen.
En daardoor nu nog maar vier ton verdienen. In crisistijd. Advocaten gemiddeld acht ton trouwens. Ik heb echt medelijden met ze.
Jaloerse socialist.
Prestaties mogen beloond worden. Schaarse kwaliteiten mogen beloond worden. Ik heb er niks op tegen als echte vernieuwers flink verdienen. Bijzondere kunstenaars, wetenschappers, ondernemers.
Die partners zijn ondernemers.
Om partner te worden bij zo’n kantoor, moet je redelijk goed zijn in je vak en flink hard werken. Maar vooral nooit je kop boven het maaiveld uit steken, altijd aardig zijn voor je collega’s. Prima mensen. Maar hoogvliegers? Ondernemers?
Ze moeten werk binnenhalen.
Op een markt zonder werkelijke concurrentie. Het zijn gewoon vaklieden die nuttig werk doen. Maar niet nuttiger of belangrijker dan een universitair docent, een rechter, een huisarts. Zo iemand verdient rond een ton. Keurige salarissen. Doe er nog een ton bovenop voor de zogenaamde risico’s en je komt op de Balkenendenorm. Twee ton is prach-tig.
Er komt meer concurrentie, bijvoorbeeld nu van Amerikaanse advocatenkantoren.
De grote accountantkantoren zijn al decennia geleden overgenomen door internationale firma’s. Hoe kan het dat er toch nauwelijks concurrentie was? De Nederlandse Mededingingsautoriteit zit te slapen. Er zijn allerlei foefjes waarmee ze concurrentie buiten houden.

Een voorbeeldje. Accountancy is een respectabel vak, maar echt geen rocket science. Sommige accountancy-vakken worden gemiddeld pas na vijf keer gehaald. Alle vragen in dat soort examens zijn gemene instinkertjes. Nergens voor nodig, gewoon barrières opwerpen.
De vrije markt betaalt voor kwaliteit.
Het ene schandaal na het andere!

Ook klanten zitten te slapen. In elk geval de overheid kan haar accountants dertig procent minder gaan betalen. En advocaten vijftig procent minder. Ik weet wel een paar belangrijkere dingen om ons belastinggeld aan te besteden.

En dan nog iets. Dit soort bedrijven doet tegenwoordig aan ‘maatschappeljk verantwoord ondernemen’. Gaan ze een projectje doen in Afrika. En een heel klein beetje minder vervuilende Volvo’s rijden. Zolang ze niet iets doen aan die idiote salarissen, moeten ze ook hun mond houden over ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Het gaat niet alleen over wel of geen marktwerking. Het gaat ook over fatsoen.
Moralist.
Eén vakantiehuis, één boot en één maitresse zijn echt genoeg voor een gewoon mens.

Financieel Dagblad over CPB-rapport: http://fd.nl/economie-politiek/966983-1210/nieuwkomers?visited=true#.UHuuABo7gfk.twitter

 

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.0/5 (1 vote cast)

6 oktober 2012
5.369 keer bekeken
6 reacties

Twan Huys moet ontslag nemen en t klooster in.

TV-journalist Twan Huys ontvangt misdadiger Willem Holleeder in zijn programma Nova College Tour. Eerder had hij daar echte helden zoals Desmond Tutu uit Zuid-Afrika.
Holleeder heeft zijn straf uitgezeten.
Daarmee zijn zijn ernstige misdaden niet vergeven en vergeten. De enige fatsoenlijke manier om je leven na zo’n geschiedenis voort te zetten, is diep berouw tonen, in een klooster gaan wonen en daar de moestuin onderhouden.
Mag hij zelf weten.
Ik wil die man niet zien.
Je hoeft niet te kijken.
Je maakt een held van hem door hem zo op de troon te zetten. Slecht voorbeeld voor de studenten waar Huys zich op richt.
Huys en die studenten gaan hem vast heel kritisch ondervragen.
Gaat hij opeens eerlijk antwoorden op echt relevante vragen? Dream on. Het schijnt een getapte vent te zijn, mensen zullen lachen om zijn grappen. Door hem uit te nodigen maak je een held van hem. Al was het maar een antiheld. Romantiek rondom een verschrikkelijke psychopaat.
Ach, hij heeft al een column in de Revu.
Ook fout. Maar voor gezaghebbende programma’s van de publieke omroep leg ik de lat nog een stuk hoger dan voor dat soort kappersblaadjes.
Je lijkt wel een moraliserende CDA’er.
Meer moraal is een rode draad in mijn blogs.
Journalisten zijn vrij.
Grote vrijheid voor journalisten is belangrijk. Maar vrijheid zonder verantwoordelijkheid is gevaarlijk. Een ander terugkerend thema in mijn blogs is dat journalisten meer op hun verantwoordelijkheid moeten worden aangesproken.
Nou, heb je nu gedaan mister. Hoeft Twan nog geen ontslag te nemen.
Stel je voor dat een minister een keer gezellig gaat ‘beppen’ met Holleeder. Journalisten zullen – terecht – roepen dat hij of zij moet aftreden. Journalisten als Twan Huys zijn net zo belangrijk en machtig als ministers. Journalisten moeten niet met twee maten meten.
Eén keer iets omstredens doen en meteen weg?
Onze Twan heeft Holleeders mogelijke maffiamaatje Bram Moszkowicz ook al eens met alle egards in dat programma ontvangen. 

Ontslag nemen, jaartje t klooster in, tot bezinning komen. Daarna mag Twan terugkomen, in een eenvoudige baan, buiten beeld, op de eindredactie van Nieuwsuur.

Eerdere blogs over media en journalistiek:
Haren leert ons: wees niet bang ook deraillerende media aan te pakken.

82. Dominique Weesie en Rutger Castricum verdienen pak voor de billetjes.
61. Buitenhof en Rutte, of onze oncontroleerbare pers.
29. Journalisten in de spotlights

 Over Moszkowicz: 2. Orde van Advocaten: pak Moszkowicz aan

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 3.0/5 (5 votes cast)

1 oktober 2012
2.930 keer bekeken
3 reacties

Wachtlijsten zijn soms een nuttige oplossing voor de zorg.

Het Centraal Planbureau onderzoekt of wachtlijsten kunnen helpen de zorg goedkoper te maken.
Dat mensen kunnen overlijden doet er niet toe.
Soms telt elke dag. Dan zijn wachtlijsten natuurlijk taboe.

Maar neem rugklachten. Sommige specialisten wachten standaard een paar maanden bij bepaalde rugklachten. Een deel van die klachten gaat namelijk vanzelf over. Andere specialisten gaan bij exact dezelfde klachten altijd direct opereren. Een nieuwe hoogleraar ‘rugklachten’ gaat nu onderzoeken wat het beste is. Had nog niemand bedacht om dat eens uit te zoeken, anno 2012.
Deze ‘moderne’ artsen verschillen toch eigenlijk in niets van de medicijnmannen uit de indianenboeken uit mijn jeugd?

Wachten kan bij sommige aandoeningen goed zijn.
Kun je maanden thuiszitten.
Alsof een overbodige operatie je niet thuis houdt. 
Het gaat altijd maar over geld.
We besteden inmiddels een kwart van ons inkomen aan zorg. Als het zo doorgaat straks de helft. Volgens oud-minister Klink is ten minste 25 procent van het medisch handelen overbodig. Als je het even uitrekent: je lost de helft van het kostenprobleem in de medische zorg op, door gewoon te stoppen met overbodige behandelingen. En door te wachten of iets vanzelf overgaat. De helft van het probleem!
We weten niet wat overbodig is.
Dat weten we deels wel. Maar medisch specialisten houden niet van stilzitten. Hun cultuur is ‘handelen’. Verdienen ze ook meer aan.
Je hebt geen wachtlijsten nodig. De huisarts kan gewoon besluiten dat je een paar maanden moet wachten.
Maar dat is niet zo makkelijk te organiseren met al die eigenwijze dokters. Wachtlijsten helpen, omdat dokters zo automatisch minder gaan behandelen. Natuurlijk alleen wachtlijsten waar dat medisch gezien ook kán.

Wachtlijsten zijn soms een nuttige oplossing. Veel minder erg dan bijvoorbeeld dementerende ouderen verwaarlozen. Of psychiatrisch patiënten de straat op sturen.
Je overdrijft weer lekker.
Ik zeg het maar weer eens: in een blog moet je minstens zestig procent overdrijven om door het scherm heen te komen.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/5270/Zorg/article/detail/3323283/2012/09/28/Wachtlijsten-kunnen-buitengewoon-helpen-bij-indammen-zorgkosten.dhtml

http://www.artsenauto.nl/glijdende-schaal/

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0.0/5 (0 votes cast)

26 september 2012
3.426 keer bekeken
4 reacties

Haren leert ons: wees niet bang ook deraillerende media aan te pakken.

Geweld bij wijze van feestje lijkt normaal geworden.
En dat is dus de schuld van de media??? Lekker makkelijk. 
Alles wijten aan ‘de media’ is onzin. Maar media zijn veel meer dan neutrale doorgeefluikjes. Hoe zou onze wereld eruit zien zonder kranten, radio, tv, internet? Met alleen de koerier om berichten over te brengen. Het collectieve bewustzijn zou niet bestaan in de vorm die we nu kennen.
Het drama in Haren is óók de schuld van de media. Een dj van Radio-3 heeft niet voor niks spijt betuigd van zijn oproepen om naar Haren te gaan.
Keurig.
Te makkelijk. Tientallen jongeren zitten straks met een strafblad. Toekomst kapot. Ik vermoed dat velen van hen spijt als haren op hun hoofd hebben. Deze man komt er vanaf met een slap excuusje.
Kon hij weten dat het zo uit de hand zou lopen.
Achteraf is het makkelijk praten. Wie had dit voorspeld? Maar dacht hij werkelijk dat het normaal en verantwoord is om het hele land op te roepen naar een feestje te gaan van een meisje van 16?
De publieke omroep moet hem maar eens een paar maandjes schorsen. Hij is een publieke figuur, een voorbeeld voor jongeren.

Ook het commerciële Slam-FM heeft de zaak flink opgejut. Sensatie trekt luisteraars. Kun je meer verdienen aan je reclames. Ik vind dat de minister Slam-FM op het matje moet roepen. Nog één keer, en we gaan kijken of jij je zendverguning nog wel verdient.
Trouwens, die adverteerders zaten erbij en keken ernaar. Alweer, lekker makkelijk.
Je bent censuur aan het plegen.
Vrijheid van meningsuiting boven alles. Maar vrijheid gaat niet zonder verantwoordelijkheid. Dat zijn we vergeten.
Een bedrijf mag toch geld verdienen?
Het bedrijfsleven houdt zich te weinig bezig met andere zaken dan geld verdienen. De mentaliteit die daar achter zit maakt onze maatschappij kapot.

Het ergste is Facebook.
Facebook kan er niets aan doen.
Als Facebook mogelijkheden ziet om meer geld binnen te harken, worden stiekem de instellingen aangepast. Niks privacy. Niks vrijheid. Facebook heeft er geen boodschap aan dat naïeve jongeren soms niet weten wat ze doen.
Moet je maar aan wennen, we leven in een wereld van multimedia.
Nu zit je een uur te puzzelen om uit te vinden hoe je je Facebook-account zo kunt instellen dat niet alles openbaar is. Kunnen ze ook omdraaien. Informatie is standaard alleen voor je vrienden, anderen kunnen je foto’s en verhalen ook niet doorsturen, tenzij je – elke keer weer – expliciet aangeeft dat iets openbaar is. Gaan ze minder geld verdienen natuurlijk. Jammer voor ze.
De overheid moet ook hier ingrijpen. Eerst een goed gesprek voeren met Facebook. Als het bedrijf daar niet van leert, voorschrijven hoe het zaakje moet worden ingericht. Ook Facebook heeft een publieke taak.

Allemaal symptoombestrijding.
Met alleen vage Balkenendetaal over normen en waarden bereik je niks. Je moet het concreet maken.
Alsof de overheid alles van bovenaf kan regelen.
Er is een particuliere verantwoordelijkheid. Er is een verantwoordelijkheid van het bedrijfsleven. En er is een verantwoordelijkheid van de overheid. In die volgorde. Als kinderen die particuliere verantwoordelijkheid nog niet helemaal aan kunnen, moeten bedrijfsleven en media daar rekening mee houden. Als media zich niet zelf in toom weten te houden, moet een sterke overheid ze maar hard aanpakken. Tegen de verloedering.
Wat ben je toch een somberaar.
Samen komen we er wel uit. Maar alleen samen. Niet ieder voor zich.

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 4.0/5 (4 votes cast)